میان دو سکوت گرد

سوز سرما ٬ اشک به چشمت می آورد
و صدای ناله ها و ضجه ها سرازیرش می کند
بوی تعفن و کافور که در هم می آمیزد ٬
زانوانت را سست می کند
او را که بر زمین می گذارند
تا دفنش کنند ٬
ستون فقراتت می لرزد
و سنگ ها را که روی او می چینند ٬
تو می میری

انگار موومان آخر سونات زندگی
چنان سخت و تلخ است
که نه نوازنده اجرایش می کند ٬
نه شنونده خواهد شنیدش .
صدا ها میرانده می شوند
و سرعت رو به خاموشی است
انگار
نوای ساز ها
به تدریج
به آسمان می رود
پس بیا
" حرف بزنیم "
...
چون هیچ کس نمی داند
تا دو لا خط پایان
چند میزان راه است ....

چه دوست داشتنی است ،

کودکانه ی چشمانت

...
در سرم خیالی می رود
...
کاش
آن قدر ها هم
رویا پردازانه نباشد

...
چه می گویی ؟

قاصدک را قسم می دهم
برایت عشق بیاورد
و به هوا می فرستمش .

تا به کنار صورتت می رسد ،
کسی صدایت می زند
...
تو می روی

در پس آن همه شور و نشاط
چشمان تو
گواه غم انگیز سرمای زمستان است.

اما می دانی ؟
تنها چشم ها دروغ نمی گویند
- و شاید دست ها گاهی
هر چند که این ها
از آنِ من نیست -

من چشمان تو را دزدیدم
غم آن ها را
و سرمایش را

حتی آن گاه که به سوی من نبود ٬
بردم به یادگار
نگاهی را که پرستیدنی است.

من برای این ها
تا همیشه خواهم مُرد !

*Adagio - Landscape in the mist // Eleni Karaindrou

هر دو بر اين باورند

كه حسي غريب آنها را به هم پيوند داده

چنين اطميناني زيباست

اما ترديد زيباتر است

چون قبلا همديگر را نمي شناختند

گمان مي بردند هرگز چيزي ميان آنها نبوده

اما نظر خيابان ها٬ پله ها و راهروهايي

كه آن دو مي توانستند از سالها پيش

از كنار هم گذشته باشند در اين باره چيست؟

دوست داشتم از آنها بپرسم

آیا به ياد نمي آورند؟

شايد درون دري چرخان

زماني روبروي هم؟

يك" ببخشيد! "در ازدحام مردم؟

يك صداي" اشتباه گرفته ايد" در گوشي تلفن؟

ولي پاسخشان را مي دانم:

نه چيزي به ياد نمي آورند

بسيار شگفت زده مي شدند

اگر مي دانستند كه مدت هاست

بازيچه اي در دست اتفاق بوده اند

هنوز كاملا آماده نشده

كه براي آنها تبديل به سرنوشتي شود

آنها را به هم نزديك مي كرد ٬ دور مي كرد

جلوي راهشان را مي گرفت

و خنده شيطاني اش را مي فروخت و

كنار مي جهيد

علايم و نشانه هايي بوده

هر چند ناخوانا

شايد سه سال پيش

يا سه شنبه گذشته

برگ درختي از شانه يكي شان

به شانه ديگري پرواز كرده؟

چيزي بوده كه يكي آن را گم كرده

ديگري آن را يافته و برداشنه

از كجا معلوم توپي در بوته هاي كودكي نبوده باشد؟

دستگيره ها و زنگ درهايي بوده

كه يكي شان لمس كرده و در فاصله اي كوتاه آن ديگري

چمدان هايي كنار هم در انبار

شايد يك شب هر دو يك خواب را ديده باشند

كه بلافاصله بعد از بيدار شدن محو شده

بالاخره هر آغازي

فقط ادامه اي است

و كتاب حوادث

هميشه از نيمه آن باز مي شود.

قطعه عشق در نگاه اول

از كتاب آدم ها روي پل (شعر هايي از ويسواوا شيمبورسكا)

دستمایه ی فیلم قرمز ساخته ی کریستوف کیشلوفسکی

من
تنها
با نگاهی غمزده
رفتنت را گریستم .....

به نا گاه
در باز می شود
لبخند تو به رویم
حتی با این همه دوری
گرم می کند زندگی ام را

گامی به پیش آ
برای دیدن لبخندی دیگر
خواهم مرد
...
می آیی ؟
چشمان من هنوز در انتظار ورودت
به در مانده ....