هم قدم که هستیم ٬
انگار
همان رویای تکرارشونده ی این شب هاست :
من
تو
و لبخند جاودان ما

جدا که می شویم اما ٬  
دل من می گیرد
آرام
زیر لب می گویم :
" تمرینی برای وداع بزرگ "

دست های من
هنوز
دلتنگِ نرمی کف دست های توست
و آغوشی که دریغش داشتی
و ...

کاش می دانستم کجا ایستاده ام
میان رویای تو
یا کابوسِ ننگِ تلخِ رفتن ؟